Hollanda’daki Türk sivil toplum kuruluşları – dernekler, vakıflar, federasyonlar, platformlar ve birlikler – son 60 yılda var olma, yer edinme, toplumsal köksalma ve hak mücadelesi içinde oldular. Bu örgütlenmeler, yalnızca bir aidiyetin değil, aynı zamanda kültürel varlığın korunması ve gelecek kuşaklara aktarılması mücadelesiydi.
Ne yazık ki bugün geldiğimiz noktada, birçok STK’nın heyecanını kaybettiğini, yeni nesle hitap edemediğini ve zamanın ruhuna ayak uyduramadığını görüyoruz. Fikir, vizyon ve misyon geliştiremeyen yapılar, tıpkı eski bir traktör gibi her geçen gün biraz daha yorgun düşüyor; somunları ve cıvataları dökülen bir makine gibi…
Toplumsal uyum, entegrasyon, hatta asimilasyonla birlikte kültürel ilgisizlik (apatisi) artıyor. Bu durum, özellikle ikinci ve üçüncü kuşak gençler arasında belirginleşiyor. Temsil ve kurumsal yapı zayıflarken, bir zamanlar toplumu sürükleyen bu kuruluşlar bugün sessizce kan kaybediyor. Ne üretim var, ne hesap verme sorumluluğu. Kimin adına, ne için konuşuyorlar belli değil.
Yine de hâlâ iftar sofraları, aşure günleri gibi bazı geleneksel etkinlikler sayesinde bir aradalık korunmaya çalışılıyor. Ancak artık daha fazlasına ihtiyaç var: uzmanlaşmış, mesleki temelli ve sürdürülebilir örgütlenmelere…
Gelecek; doktor, öğretmen, sağlıkçı, şoför, berber, mühendis gibi meslek gruplarının kendi haklarını savunabildiği, profesyonel düzeyde örgütlendiği yeni bir STK yapılanmasında. Gönüllülükle başlayan çalışmaların artık profesyonel hizmet modellerine dönüşmesi şart.
Bu geçiş kaçınılmaz ama “nasıl” ve “kimlerle” olacağı temel soru olarak karşımızda duruyor.
Saygı ve sevgilerimle.
