Hollanda’ya Yerleşen Her 100 Mülteciden 75’i İşsizlik ve Mutsuzluk İçinde Yaşıyor

Hollanda’ya Yerleşen Her 100 Mülteciden 75’i İşsizlik ve Mutsuzluk İçinde Yaşıyor

Mülteciler Soruyor: "Kurtlar kadar da mı değerimiz yok?"

Hollanda’da son 10 yılda 500 bin mülteci yerleşti. Mülteciler, ülkeleri veya geliş nedenleri ne olursa olsun, Hollanda’ya yerleşirken güvenli ve kaliteli bir yaşam için zengin, özgür, seküler bir düzeni ve hukuki güvenceyi tercih etmişlerdi.

Az da olsa geçinebilecekleri kadar bir sosyal ödenek (Bijstand), çocuk parası (Kinderbijslag), çocuk yardımı (Kindertoeslag), kira yardımı (huurtoeslag) ve sağlık desteği (zorgtoeslag) almaktalar. Çocukları güvencede ve okullarına devam ediyor.

Ama mülteciler Hollanda’da mutlu değil. Geçtiğimiz günlerde Gelderland eyaletindeki şehir ibadethanelerinde, kıyafetlerinden ve çevre ilişkilerinden mutsuz oldukları anlaşılan bir mülteci grubunu gördüm. Hollanda’da yaşayan mültecilerin yüzde 75’inin mesleki bir faaliyeti, kazanç sağlayacağı bir işi ve istihdamı yok.

Bizde bir söz vardır: “Allah kimseyi gördüğünden geri koymasın.” Sahip olunan mevkii, görevi, kazancı ve sosyal pozisyonu bir anda kaybetmek zordur. Ne yapmak gerekir? Ne kadar ilgi ve destek görseler de, istihdam konusunda benim gözlediğim kadarıyla, özellikle yüksek eğitimli mültecilere daha çok ilgi, mesleki rehberlik ve eğitim gereklidir.

Hollanda’da belirli bir yaştan sonra istenen mesleki bilgiye ve istihdama ulaşmak zordur ama imkânsız değildir. Bunun için bugünlerde belediyenin var olan olanaklarını, gerekirse merkezi hükümetin imkânlarını zorlamak gerekir.

Toplumsal çalışmalar; insan, ırk, inanç, mezhep, bölge ve ülke ayrımı yapmadan bütün insanlığa hizmet edebilmektir. Erdemli, bilgin ve ermiş insan olmak bunu gerektirir. Hollanda’da yaşamanın bir artı değeri (toegevoegde waarde) olmalı. Önyargısız ve insan sevgisiyle, ortak ve uyumlu çok kültürlü bir toplum (harmonieuze samenleving) inşa edebilmeliyiz.

Aslında Hollanda bizlere bunu her gün gülerek yeniden sunuyor; ancak göremiyorsak bu, gözlerimizin körlüğünden değil, belleğimizin körlüğünden ve cahilliğimizden kaynaklanmaktadır.

Sevgilerimle,