Bilgi, bilim, bilmek ve bilgili olmak güzeldir. İnsanı hoşnut, mutlu ve değerli kılar. Başkaları, toplum ve sana gereksinimi olanlar için kendini faydalı, ve değerli kılmak da ayrıca çok güzeldir.
Çok bilmek, yazmak ve okumakla bilim insanı olabiliriz ama diğer insanlar gibi etten ve kemikten ibaret olan bizlerin, bilmenin, bilginin, insana, insanüstü biri olmadığını hissettirmesi de ne güzeldir.
Toplumsal roller
İçerisinde yaşanan toplum size belirli roller ve görevler biçerek sizleri bir Kaf Dağı’nın tepesine yerleştirir ve işte ondan sonrası çok zordur; çünkü gerektiğinde inmeyi bilmeniz gereklidir. Yani, burnumuzun Kaf Dağın’nın tepesinde olmaması gerekir.
Çok bilmişlik
Çokbilmişliğin, her şeyi bilmenin olumsuz yönleri de olsa gerek.Toplum ile çok bilmiş biri arasında fark açıldığı zaman başkalarını anlamama, kendini beğenme, toplumdan uzaklaşma, bazen ruhsal ve ailesel sorunlar ile kimlik sorunlarının ortaya çıkması bile olanaklıdır. Bazen de hangi dünya görüşü olursa olsun, kendi grupları içinde insanların radikaleştiğini görebiliyoruz.
Ayrıca bireyin “kibir hastalığına” yakalanarak kimseyi beğenmemesi, hep ben bilirim, ben konuşurum ve ben yazarım diyerek toplumdam uzaklaşması da son derece mümkündür.
Her an kendi nefsinle mücadele
Birey olarak, her an kendinle hesaplaşmak ve özeleştiride bulunmak gerek. İlişkilerimde, acaba insanları renginden, kökeninden, ülkesinden, inancından ve tercihlerinden dolayı ötekileştiriyor ve ayırıyor muyum diye düşünmeden de geçemiyorum.
Bilginin ve bilimin insanları belirli bir olgunluğa eriştirmesi gerekir. Olgun insanların toplumunda barış, refah, varsıllık ve mutluluklar doğar ve yaşanır. Şimdilerde öyle olmadığı kesin. Öyle olsa idi, ne işi vardı 500 bin Türk’ün Hollanda gurbetinde?
Mutlu günler dileğimle.
